Przemysław Piwowar | Most Grunwaldzki

„Nowy projekt Przemka Piwowara stanowi rozwinięcie jego wcześniejszych doświadczeń związanych z fotografią architektury i analizą tkanki miejskiej. Tym razem artysta koncentruje się na jednym obiekcie — Moście Grunwaldzkim we Wrocławiu — traktując go jako autonomiczne pole badania formy, konstrukcji i percepcji.

Pierwotne założenie projektu miało charakter konceptualny: publikacja stu kolejnych fotografii w przestrzeni mediów społecznościowych, opatrzonych rosnącą numeracją. Z czasem jednak projekt uległ znacznemu rozszerzeniu – obecnie przekracza kilkaset realizacji (ostatnia prezentowana fotografia nosi numer 493), a jego zakres pozostaje otwarty.

Piwowar, z wykształcenia architekt, kieruje uwagę na to, co w strukturze mostu fundamentalne: logikę konstrukcyjną, napięcia między elementami, powtarzalność pionów i rytmikę przęseł. Szczególne znaczenie zyskują detale — śruby, łączenia, stalowe naciągi — które przestają pełnić wyłącznie funkcję techniczną, a zaczynają budować wizualny porządek obrazu. Most nie jest tu ikoną ani panoramą miasta, lecz systemem zależności, który można analizować poprzez fragment.

Kluczowym zagadnieniem projektu jest zmienność widzenia. Most Grunwaldzki nie ma jednej, stabilnej postaci — jego obraz ulega nieustannej transformacji. Mgła rozprasza jego kontury i redukuje konstrukcję do miękkich, niemal abstrakcyjnych planów. Światło zachodzącego słońca wydobywa napięcia i rytmy, podkreślając geometrię elementów. W półmroku struktura traci swoją jednoznaczność, stając się układem linii i ciemnych mas. To samo miejsce, ta sama konstrukcja — za każdym razem inna wizualnie.

Artysta operuje szerokim zakresem środków formalnych. Kadry rozciągają się od ujęć szerokokątnych, deformujących przestrzeń, po wąskie, kompresujące obrazy realizowane przy użyciu teleobiektywów. Zmienna jest również perspektywa: od żabiej, wzmacniającej monumentalność konstrukcji, po ujęcia z góry, w których most wpisuje się w szersze układy przestrzenne. Kadrowanie pozostaje selektywne — fragment zastępuje całość, a powtarzalność pionów buduje rytm organizujący obraz.

„Most Grunwaldzki – zmiany” to projekt o charakterze procesualnym. Nie dokumentuje on obiektu, lecz bada jego obecność w polu widzenia. To studium konstrukcji poddanej działaniu czasu, światła i percepcji — próba uchwycenia tego, co w architekturze wydaje się trwałe, a w doświadczeniu okazuje się zmienne.”